അറിയുമോ നീയിവളെ നാം
ഒന്നായി അലിഞ്ഞു ചേര്ന്ന് പോയ്
പിരിയാന് വയ്യാത്ത വിധം അവള് സ്നേഹിച്ചു
എന്നിട്ടും പിറവിയിലെ പിരിഞ്ഞു പോയ ബന്ധങ്ങളുടെ
വളപ്പൊട്ടുകള് സൂക്ഷിച്ചു വച്ച് അവള് ജീവിതത്തില്
ഒരു ശരശയ്യ ഉണ്ടാക്കി മരണത്തെ കാത്തു കിടന്നു
ഉത്തരായന കിളികള് ചിറകടിച്ചു പോയ വൈകുന്നേരങ്ങളില്
അവള് "സങ്കട ഹര" എന്ന് വിളിച്ചു വിലപിച്ചു
അപ്പോള് ദൂരെ നിന്നൊരു വേണു നാദം
അവളെ തേടിയെത്തി
ഒരിക്കലും പിരിയാത്ത ചിരിയുമായൊരു
മുകില് വര്ണ്ണന്
അരുകിലെത്തി
വേപധു പൂണ്ട അവളുടെ മിഴികളില്
പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണങ്ങള് വിടര്ന്നു
ഒരു നറും ചിരിയോടെ അവന്
അവളുടെ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടികളെ തലോടി
അവന്റെ സാമീപ്യത്തില് ശരശയ്യ
മലര്ശയ്യ ആയി മാറി
ഒരു മാലാഖയെ പോലെ വിശുദ്ധി കൈവരിച്ച അവള്
അവനോടൊപ്പം നീലാകാശത്തേക്കു പറന്നുയര്ന്നു
ഭൂമി അവള്ക്കു കൊടുത്ത എല്ലാ യാതനകളെയും
കാലം അവള്ക്കു സമ്മാനിച്ച മുറിവുകളെയും അവന്
കാറ്റില് പറത്തി കളഞ്ഞു
കാറ്റു അവയെ എല്ലാം
ദൂരെ ദൂരെ ഒരിടത്തേക്ക് പറത്തി
വസന്ത രാഗം ഉണരുന്ന നികുന്ജങ്ങളില്
അവ മലരുകള് ആയി വിരിയുന്നത്
അവളൊരു അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു
അവന്റെ കുസൃതിയാര്ന്ന മിഴികള് അവളെ
നോക്കി ചിരിച്ചു
ഇനി ഒരു വേദനകള്ക്കും വിട്ടു കൊടുക്കല്ലേ
എന്നവള് മൌനമായി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
.jpg)
